Bemoeizorg voorkomt escalaties met verwarde personen
Goede psychiatrische zorg begint niet pas als iemand erom vraagt – of als het zodanig is misgegaan dat iemand geen patiënt maar verdachte is. Maak ‘bemoeizorg’ daarom een vanzelfsprekend onderdeel van de ggz.
Wie in een psychische crisis terechtkomt, is vaak lang vóór die crisis al in de problemen geraakt. Als psychiater bij de crisisdienst zie ik het dagelijks: mensen die zichzelf verwaarlozen, overlast veroorzaken of zich onvoorspelbaar gedragen, vaak zonder enig besef dat zij bij hulp gebaat zijn.
Over de auteur: Niels Mulder is voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie en werkzaam als psychiater op een crisisdienst.
Wie in een psychische crisis terechtkomt, is vaak lang vóór die crisis al in de problemen geraakt. Als psychiater bij de crisisdienst zie ik het dagelijks: mensen die zichzelf verwaarlozen, overlast veroorzaken of zich onvoorspelbaar gedragen, vaak zonder enig besef dat zij bij hulp gebaat zijn.
Ze zien de noodzaak er niet van in, kunnen geen hulp zoeken of durven dat niet – bijvoorbeeld omdat ze niemand vertrouwen. Als niemand dan naar hen toekomt, kan hun toestand verergeren. Zelfs zodanig dat ze een gevaar kunnen worden voor zichzelf of anderen.
De afgelopen jaren zijn we helaas te vaak getuige geweest van hoe het mis kan gaan als bemoeizorg ontbreekt. De dodelijke steekpartij in de Robert Scottstraat in Amsterdam, waarover de Volkskrant een podcast maakte, is daarvan een tragisch voorbeeld.
Vorige week schreven de burgemeesters en zorgwethouders van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag een brief naar de Tweede Kamer met daarin een duidelijke boodschap: we moeten bemoeizorg wettelijk verankeren en daar geld voor vrijmaken.