Zonder geld en zonder plan begon Eeva aan Vers Beton, nu neemt ze afscheid: ‘Het blijft in mijn hart’
Na vijftien jaar vertrekt Eeva Liukku bij het Rotterdamse online magazine Vers Beton. Met lichte tegenzin weliswaar, want het is nog steeds de ‘leukste baan van Rotterdam’. „We willen dat de stad beter wordt.”
Zonder businessmodel ging Vers Beton op 1 juni 2011 online. Een groep enthousiastelingen wilde niet de waan van de dag, maar de Rotterdamse problemen daarachter belichten.
De eerste jaren werd hoofdredacteur Liukku bijgestaan door journalisten die allemaal vrijwillig voor de kersverse website schreven. „We waren zó gemotiveerd, dat we het gewoon zijn gaan doen. Als een kip zonder kop. Na een aantal jaren bleek dat we aan een behoefte voldeden. Mensen wilden ons lezen. Pas daarna zijn we gaan nadenken over hoe we er alsnog een businessmodel van konden maken.”
Vers Beton, het online tijdschrift voor de harddenkende Rotterdammer
Volwaardig mediabedrijf
In de jaren daarna ontwikkelt Vers Beton zich tot een platform met 1800 betalende abonnees, vier vaste journalisten én een vast uurtarief voor het hele team. Liukku: „De eerste jaren deed ik het onbetaald, pas de laatste drie jaar krijgt het hele team een vast tarief.”
Er kwam een onderzoeksredactie die dook in het beleid van de gemeente Rotterdam. „Rotterdam wordt het laboratorium van Nederland genoemd. Hier werd volop geëxperimenteerd én de grenzen van de wet opgezocht”, zegt Liukku. „Denk maar aan preventief fouilleren, grootschalig cameratoezicht en de Rotterdamwet.”
In de prijzen
Experimenten waarover op Vers Beton kritische artikelen verschenen. Net als over de invloed van de filantropen van De Verre Bergen, de sloop van de Tweebosbuurt,en de website kreeg een Europese journalistieke prijs voor artikelen over het bijstandsalgoritme. Een code die de gemeente gebruikte om fraudeurs op te sporen, maar het algoritme bleek vaker dan gemiddeld alleenstaande moeders aan te wijzen (en wordt sinds 2021 niet meer gebruikt).
Het hoogtepunt voor Liukku is de toekenning van de Laurenspenning. Uitgever Hilde Westerink en zij kregen die in 2024 voor ‘kritische journalistiek uit liefde voor de stad’. „Niet iedereen wordt altijd blij van wat we doen”, zegt Liukku. „En dat krijgen we ook regelmatig te horen. We worden ‘zuur beton’ genoemd, maar we zijn kritisch omdat we willen dat de stad beter wordt. De Laurenspenning erkende dat.”
Wij vonden dat er in deze stad genoeg gebeurde waar we het over moesten hebben met elkaar
De slogan van het platform is ‘Het online tijdschrift voor de harddenkende Rotterdammer’. Het tegenovergestelde van het stereotype Rotterdammer die hard werkt met opgestroopte mouwen. „Als je intellectueel wil zijn, ga je maar naar Amsterdam, was het idee. Terwijl wij vonden dat er in deze stad genoeg gebeurde waar we het over moesten hebben met elkaar.”
‘Het blijft mijn hart’
Inmiddels heeft de stad misschien wel iets heel anders nodig, en dat geldt net zo goed voor het platform, denkt Liukku. Wát dat dan precies is, laat ze aan haar opvolger over. In september draagt ze haar functie over, aan wie is nog niet bekend.
Ze gaat het vak filosofie en journalistiek geven op de Erasmus Universiteit en daarnaast zoekt ze een nieuwe uitdaging. „Ik moet me voorbereiden op een groot zwart gat. Uitvinden wie ik eigenlijk ben zónder Vers Beton.” En er is tijd voor een pauze. Dan lachend: „Ik ga nu eindelijk eens mijn huis goed opruimen.”