De ‘echte wereld’? Een geperverteerde kinderwereld vol explosies en schurken
Voormalig BBB-minister Gouke Moes klaagt de Nederlandse staat aan tegen de gevolgen van massa-immigratie en houdt de ‘falende overheid’ daarvoor verantwoordelijk. Moes wil als vicevoorzitter van de Stichting Democratische Vernieuwing de Nederlandse cultuur beschermen.
Deze stichting wil zich inzetten voor ‘cultuurdefensie’. Volgens Moes staat de Nederlandse cultuur onder druk door de omvang en snelheid van migratie. Hij noemt onder andere het onderwijs en de Nederlandse taal die verandert door internationalisering en buitenlandse studenten. Daarnaast wijst hij op druk op de woningmarkt en sociale voorzieningen. Volgens Moes zijn dit voorbeelden van hoe migratie de samenleving verandert en waarom bescherming van de inheemse Nederlandse bevolking volgens hem noodzakelijk is.
Voormalig BIJ1-partijleider Sylvana Simons stelt kritische vragen over het gebruik van het woord inheems. Ook de burgemeester van Rotterdam Carola Schouten benadrukt dat woorden in het publieke debat een sterke impact kunnen hebben. Zij wijst erop dat het spreken over inheemse Nederlanders gevoelens kan oproepen bij mensen met verschillende achtergronden. Volgens haar is het belangrijk om het debat over migratie en de Nederlandse cultuur zorgvuldig te voeren, omdat het anders het gevoel kan geven dat sommige groepen minder bij de samenleving horen.
#
GOUKE MOES klaagt de STAAT aan: “NEDERLANDSE CULTUUR staat onder DRUK”
Sjoerd de Jong 16 maart 2026
Het doet allemaal denken aan het „puerilisme” dat Johan Huizinga aanklaagde met zijn In de schaduwen van morgen (1935), kort voor de wereld vlam vatte. Met dat woord doelde hij op „de verwarring van spel en ernst”, typisch voor een gemeenschap „die in plaats van de knaap tot de man op te trekken, haar gedragingen aan die van de knapenleeftijd adapteert”. De cultuurhistoricus hekelde met dat woord allerlei uitwassen van de moderne samenleving, van de aanbidding van de jeugd tot de cultus van sport, „het reclamewezen” en het „oratorisch gesnork” in kranten. Maar hij zag ook een nauw verband met een andere houding, „heroïsme”, heldenverering. „Van het ogenblik af dat de leus luidt: laat ons helden zijn, is een groot spel geopend.”
Inmiddels meldt zich ook een eigen puer aan het front. Gouke Moes, oud-minister van onderwijs, wil de Staat der Nederlanden aanklagen omdat die de belangen van „inheemse Nederlanders” verwaarloost. Welja. Oud-Kamerlid Sylvana Simons ondervroeg hem al scherp over het waarom van dat kinderachtige bijvoeglijk naamwoord (er kwam geen zinnig antwoord, Buck Danny hakkelde wat, misschien omdat hij in plaats van „inheemse” niet „echte” Nederlanders durfde zeggen, en vouwde liever zijn gespierde armen over elkaar).
Heel mooi om na de zondige ook de zonnige kant van de Nederlandse cultuur eens te belichten, van Erasmus en Arminius, Willem de Zwijger en Rembrandt tot Thorbecke, Cleveringa en de Zuiderzeewerken – maar waarom zo infantiel? Omdat we niet meer weten waar de grens ligt tussen ernst en spel, tussen Habermas en een potje zuigen en zieken. Dat breekt ons op, want als we het nu toch over de echte wereld hebben: die is geen stripboek.