Statushouder Diyaa Ghanem wandelt wekelijks met ouderen: ‘Hij lacht veel, dat is belangrijk in het leven’
Stipt om kwart voor 2 komt Diyaa Ghanem aangereden bij woon-zorgcentrum Groot Hoogwaak in Noordwijk aan Zee. Hij parkeert zijn fiets in het rek en loopt de hal in. Vier hoogbejaarde vrouwen zitten daar te wachten in hun rolstoelen, klaar voor de wandeling met vrijwilligers.
Het is voor Diyaa elke vrijdag weer een verrassing wiens rolstoel hij gaat voortduwen. Bewoners kunnen zich voor deze activiteit inschrijven, dus er is een wisselende samenstelling. Deze week is het de beurt aan Truus Oudshoorn, een vrouw van 89 jaar met een Leidse tongval en een aanstekelijke lach. ‘De zon schijnt heerlijk’, stelt ze tevreden vast. Diyaa knikt instemmend en zet zijn zonnebril op.
Sneller de taal leren
De vier vrijwilligers, naast Diyaa twee wat oudere vrouwen en een 14-jarige jongen, overleggen onderling welke route ze vandaag nemen. Boulevard of duinen? Het wordt de boulevard. De stoet komt langzaam in beweging. Vakkundig rijdt Diyaa de rolstoel achterwaarts de stoep af, en zet koers richting zee.
Naam: Diyaa Ghanem
Leeftijd: 53
Komt uit: Al-Suwayda, Syrië
Woont in: Noordwijk
Beroep: radiodiagnostisch assistent (werkzoekend)
In Nederland sinds: februari 2022
Diyaa doet al vrijwilligerswerk sinds hij ruim drie jaar geleden als vluchteling in Nederland arriveerde. Om sneller de taal te leren, om iets te doen te hebben en om mensen te leren kennen. In Sneek, waar hij een groot deel van zijn asielprocedure heeft doorgebracht, werkte hij in de bibliotheek. Sinds hij in Noordwijk woont, gaat hij twee keer per week naar Groot Hoogwaak, gelegen op enkele minuten fietsen van zijn huis, aan de rand van de duinen.
‘Op dinsdag ben ik fietsmaatje’, vertelt Diyaa. Op zijn telefoon laat hij een foto zien van een oudere vrouw op een duofiets voor een kleurig tulpenveld. ‘Ik fiets vaak met deze bewoner. Ze praat veel en snel, dat kan ik niet altijd even goed volgen. Maar ik doe mijn best.’
Mevrouw Oudshoorn kletst verder. ‘In Leiden was geen plek in een verzorgingstehuis, dus zo kwam ik hier terecht’, vertelt ze. ‘Maar ik heb niks te klagen, hoor. Als je op het nieuws ziet wat er gebeurt in de wereld, hebben wij het hier goed. Ja toch?’ Ze is erg blij met vrijwilligers als Diyaa. ‘Ik heb een rollator, maar dat is voor korte afstanden. Zo helemaal tot aan de zee zou ik in mijn eentje nooit redden.’