De democratische rechtsstaat wordt niet in één klap afgeschaft. Zij wordt langzaam uitgehold. Rechten verdwijnen stukje bij beetje. Demonstreren wordt ingeperkt. Kritiek wordt gecriminaliseerd. Racisme schuift van de marge naar het midden en wordt beleid.

Tegelijkertijd worden zorg, onderwijs en betaalbaar wonen afgebroken. Ongelijkheid groeit. Uitsluiting wordt genormaliseerd. Dit is geen crisis en geen ongeluk. Dit is een politieke richting.

Eeuwen van kolonialisme, oorlog, genocide, milieuvervuiling en economische uitbuiting werken door tot op vandaag. Altijd zijn het dezelfde groepen die de prijs betalen: inheemse gemeenschappen, Aziatische en Zwarte mensen, Palestijnen, moslims en Joden, Roma en Sinti, mensen met een beperking, ongedocumenteerde mensen, vluchtelingen, vrouwen, queer- en transpersonen.

Deze geschiedenis kennen we allemaal en is geen verleden. Ze past zich aan, verandert van taal en gezicht, maar verdwijnt niet.

Vandaag zien we hoe uitsluiting wettelijk wordt vastgelegd. Ongedocumenteerde mensen worden strafbaar gesteld om hun bestaan. Mensen die hier zijn geboren en ongevraagd een dubbele nationaliteit hebben, raken hun burgerschap kwijt of zien het in twijfel trekken. Dat is geen veiligheid. Dat is racisme. Wie dit herkent en zwijgt, stemt toe.