Qian van Binsbergen maakte de documentaire De Witte Man: ‘Ik woon al mijn hele leven in zijn wereld’ – vanaf 28AUG2026
Door haar Chinese achtergrond werd ze lang bekeken als exotisch, en onderschat, denkt Qian van Binsbergen. Nu ze prijzen wint, durft ze haar vizier te richten op de figuur waarvan ze buikpijn krijgt: de witte man.
Anders dan in het ‘witte’ Hilversum Mediapark is het straatbeeld in de buurt bij Omroep Zwart veel diverser. De jonge omroep koos voor het Zandkasteel, het oude ING-hoofdkantoor aan het Bijlmerplein. Bij de ingang loopt een vrouw met een T-shirt met de tekst: ‘What is humble?’ (‘Wat nou, bescheiden?’). Binnen bij de omroep zijn de muren paars en koningsblauw, knalroze tegenover felgeel.
Hier kreeg Qian van Binsbergen de kans haar eerste documentaireserie te maken: De Afhaalchinees (2023). Ze gebruikte geestige vormgeving en snelle montage om haar gevoelige onderwerp behapbaar te maken: de keerzijde van interlandelijke adoptie. Haar eigen adoptie uit China bleek een pijnlijke geschiedenis met onvolledige papieren en niet echt geschikte adoptieouders. En die titel? Haar vroegere ‘bijnaampje’.
Het werd haar methode: ze geeft veel bloot om vanuit het persoonlijke iets over een systeem te zeggen. In Sexotisch (2024) deed ze dat letterlijk. Een uroloog mocht beoordelen of haar geslachtsdeel echt stereotiep ‘Aziatisch strak was, net als haar ogen’, zoals voornamelijk witte mannen haar vragen. Het bleek volkomen universeel.
Bij De Afhaalchinees: Thuisbezorgd (2025) dook ze diep in het perspectief van geadopteerden zelf. Ze maakte samen met Trouw-correspondent Cindy Huijgen een ontluisterende rootsreis naar China. Ontworteld als geadopteerden zijn, missen zij vaak een thuisgevoel, hebben een minder stevige emotionele basis, worden zelfs vaker dan gemiddeld seksueel misbruikt, ontdekte ze. “Ik ook, op mijn negende en achttiende”, vertelde ze zacht in de serie. Ze won er de prestigieuze prijzen De Tegel (journalistiek) en de Zilveren Nipkowschijf (tv) mee.
Nu komt vrijdag 28 augustus haar nieuwe serie De Witte Man uit, een onderzoek naar mannelijkheid en witheid als dominante norm waarbinnen Van Binsbergen steeds als ‘exotisch’ wordt bekeken. “De witte man is onderdeel van mijn Marvel-universum van trauma”, lacht ze breed. De Marvel-films zijn ook losse verhalen vanuit een ander perspectief, die allemaal iets met elkaar te maken hebben.
In het drieluik De Witte Man onderzoekt ze eerst ‘de man’ ten opzichte van vrouwen, dan ‘de witte man’ tegenover mensen van kleur en tenslotte de ‘extreemrechtse witte man’, die angst voor verlies vormgeeft in boosheid, racisme en conservatisme.