Een dak boven het hoofd voor iedereen | De machinerie van de volkshuisvesting
Wonen is een eerste levensbehoefte, maar voor veel mensen is een eigen huis onbereikbaar. De wachttijden voor een sociale huurwoning lopen in veel gemeenten op tot tien jaar en tegen de stijgende huizenprijzen valt niet op te sparen. Steeds meer startende jongeren en alleenstaanden blijven noodgedwongen bij hun ouders wonen of betalen meer dan de helft van hun inkomen aan huur.
Deze wooncrisis is niet zomaar ontstaan, maar is het gevolg van beleidskeuzes. Cartograaf Carlijn Kingma en onderzoeksjournalist Thomas Bollen maken zichtbaar hoe De machinerie van de volkshuisvesting in elkaar steekt – en hoe die anders kan worden afgesteld om de wooncrisis op te lossen.
In een grote, gedetailleerde tekening met als titel De machinerie van de volkshuisvesting brengt Kingma in beeld wie de spelers zijn, welke mechanismen er op de achtergrond werken en aan welke knoppen gedraaid kan worden. Hoe kunnen we de machinerie anders afstellen om de wooncrisis op te lossen?
Een dak boven het hoofd voor iedereen
Wonen is een grondrecht. Maar ergens lijken we dat te zijn vergeten. Volkshuisvesting, het beleidsterrein dat zou moeten voorzien in een dak boven het hoofd voor iedereen, is getransformeerd tot een spel van winnaars en verliezers.
Op basis van twee jaar onderzoek brengen Kingma en Bollen in De machinerie van de volkshuisvesting de onderliggende oorzaken van de wooncrisis in kaart. Wat is het verband tussen geldcreatie voor hypotheken, schaarse bouwgrond en torenhoge woningprijzen? Waarom blijft de verduurzaming van de woonvoorraad achter en worden de belangrijkste oorzaken van de betaalbaarheidscrisis niet aangepakt?
Ze laten zien dat onze woonproblematiek oplosbaar is, maar daarvoor moet de machine wel anders worden afgesteld. Zijn de winnaars van de woningmarkt bereid iets in te leveren als ze daarmee de wooncrisis voor de verliezers oplossen? En is de politiek bereid om een aantal heilige huisjes omver te gooien?