Dutilhhuis

Het grootkapitaal heeft ons woonbeleid gegijzeld

Zeven jaar geleden raakte ik door een scheiding het dak boven mijn hoofd kwijt. Kan gebeuren. Dankzij behulpzame vrienden kon ik de eerste twee jaar in tijdelijke behuizingen terecht, waarna ik me genoodzaakt zag de peperdure huurwoning te betrekken waar ik nog altijd woon. (Voor een sociale huurwoning geldt in Amsterdam momenteel een wachttijd van 753 jaar.)

Ik werk hard en leid in principe een prima leven, ware het niet dat – zoals bij veel mensen met dure huurwoningen – het overgrote deel van mijn inkomen naar woonlasten gaat. Ga verhuizen, zegt u misschien. Maar waarheen? Dit is de stad waar ik geboren ben, waar ik het grootste deel van mijn leven gewoond heb, waar mijn dochter naar school gaat en haar sociale leven heeft opgebouwd, waar ikzelf veel vrienden en familie heb wonen, waar mijn professionele contacten gevestigd zijn. Ik ga hier niet weg.

Ik ben niet zielig. Zielig zijn de mensen die gevlucht zijn voor oorlog en die in Ter Apel, tijdens een regenachtige oktobernacht, buiten op het gras moeten slapen. Als die mensen eindelijk statushouder worden, krijgen ze als bonus racistische woede over zich heen omdat ze de huizen van autochtonen zouden inpikken.

Opgekocht door een investeringsfonds

Zielig was ook de 87-jarige Spaanse Maricarmen Abascal, die de huur van het huis in Madrid waar zij al zeventig jaar woonde, niet meer kon betalen toen een investeringsfonds haar woning opkocht en de huur van 500 euro per maand naar 1650 euro verhoogde. Ze werd bruut haar huis uit gezet. Verzwakt en gestrest liet zij afgelopen week het leven.

Hevige protesten over deze uitzetting en de woningcrisis in bredere zin vormden voor de Spaanse premier Sánchez reden om nieuwe verkiezingen uit te schrijven.

In Berlijn heerst ook een woningcrisis. De partij Die Linke, winnaar van de lokale verkiezingen, wil meer dan 200.000 woningen van grote commerciële verhuurders onteigenen. Daar is verzet tegen: het idee dat vastgoedbeleggers zomaar hun koopwaar kunnen kwijtraken, zal maken dat zij nóg hogere huurprijzen zullen vragen ‘om financiële risico’s af te dekken’, zo analyseerde het FD in een commentaar.

Gijzelingssituatie

Dit is een internationale gijzelingssituatie: de vastgoedmaffia maakt het normale mensen onmogelijk normaal te wonen, en blokkeert alle denkbare oplossingen.

De vastgoedmaffia maakt het normale mensen onmogelijk normaal te wonen

De Nederlandse woonminister Boekholt-O’Sullivan zei afgelopen woensdag op een wooncongres in Amersfoort nog steeds te dromen van de ‘tien nieuwe steden’ uit het verkiezingsprogramma van haar partij D66. Maar de plannen haperen, onder meer vanwege opgelopen bouwkosten en belemmeringen rond stikstof, netcongestie en waterkwaliteit. Daarnaast daalt de verkoop van nog te bouwen koopwoningen omdat mensen liever bestaande woningen kopen: bijvoorbeeld de huurwoningen die vastgoedbeleggers in de verkoop doen sinds de strengere huurprijsregulering van 2024.

Stef Blok 2.0

Twee dagen eerder was de minister in München op de Expo Real om buitenlandse vastgoedinvesteerders terug naar Nederland te lokken — Stef Blok-beleid 2.0, precies wat we nodig hebben: nog meer vastgoedpipo’s die geld willen verdienen aan het fundamentele mensenrecht op huisvesting.

Het Europese woonbeleid is gegijzeld door het grootkapitaal.