Kabinet drukt straffen voor verheerlijken van terrorisme door: maximaal 2 jaar cel
JD Vance verliest geduld met “woedende” Netanyahu: “Je kunt niet elk probleem oplossen door mensen te doden”
“Word wakker en zie de realiteit onder ogen.” Met die harde waarschuwing snoert vicepresident JD Vance de Israëlische kritiek op de nieuwe Amerikaanse Iran-deal de mond. Hij herinnert de ministers in Israël aan hun militaire en financiële afhankelijkheid van de Verenigde Staten en stelt “dat ze de geopolitieke realiteit onder ogen moeten zien”.
Vance beperkte zich niet tot diplomatieke kritiek, maar wees ook concreet naar de Amerikaanse militaire steun: “Gedurende de afgelopen drie maanden werd twee derde van de defensieve wapens die uw land hebben beschermd vervaardigd door Amerikaanse handen en betaald met geld van Amerikaanse belastingbetalers.”
De vicepresident uitte zijn ongenoegen ook in een interview met ‘The New York Times’: “Jullie zijn een land van negen miljoen inwoners. Je kunt niet elk probleem van nationale veiligheid oplossen door mensen te doden”, zei hij tegen de krant. Binnen Amerikaanse politieke kringen is dit een van de scherpste publieke verwijten aan het adres van Israël in jaren.
Hoe Israël medisch personeel aanvalt in Libanon: de eerste ambulance werd geraakt; toen de tweede, derde en vierde
< zoveelste staaltje van leugenachtige oorlogs- en moordzuchtige barbaarsheid van het Gestolen Land-regime >
Meervoudige aanvallen Uit onderzoek van NRC blijkt dat het Israëlische leger in drie maanden tijd zeker dertig keer meervoudige aanvallen uitvoerde op medisch personeel in Libanon. „Nederland kan zich niet positioneren als hoeder van internationaal recht als wij een bondgenoot hiermee laten wegkomen.”
Twee ambulances haasten zich naar een groep gewonde hulpverleners. Voor ze daar aankomen, rijden ze een beschadigde ambulance tegemoet. Een bebloede chauffeur stapt uit en begint aanwijzingen te roepen terwijl hij in elkaar zakt. Hij en zijn collega’s zijn zojuist drie keer aangevallen door het Israëlische leger.
Ambulancebroeders Mehdi Abuzeid en Ahmed Hariri rennen met opvouwbare brancards naar de gewonden om hen naar hun eigen auto over te plaatsen. Op het moment dat Abuzeid instapt om weg te rijden, klinkt een harde dreun. De auto schudt, ruiten springen en mensen schreeuwen. Hariri zit op de bijrijdersstoel en ziet Abuzeid hevig bloeden.
Zijn jeugdvriend zal de laatste van vijf aanvallen op 15 april in het Zuid-Libanese dorp Maifadoun niet overleven.
Double-taps worden ze genoemd: een militaire tactiek waarbij een eerste bombardement of beschieting wordt opgevolgd door een tweede en soms meer. Waarbij vaak toegesnelde omstanders, hulpverleners en journalisten worden gedood of gewond raken. Het opzettelijk aanvallen van burgers, hulpverleners die na een aanval hulp proberen te bieden of journalisten die verslag doen is een oorlogsmisdrijf.
Uit onderzoek van NRC blijkt dat het Israëlische leger tussen 2 maart en 2 juni dit jaar zeker dertig van zulke aanvallen uitvoerde in de strijd tegen Hezbollah in Zuid-Libanon. Hierbij zijn ten minste 97 mensen gedood en 164 gewond geraakt. Daarbij lijkt het Israëlische leger het vooral gemunt te hebben op medisch personeel. Bij die meervoudige aanvallen werden minstens 28 hulpverleners gedood en raakten er 34 gewond.
Daarnaast heeft het Israelische leger in dezelfde periode ten minste 51 keer directe, gerichte aanvallen uitgevoerd op zorgverleners, ambulances en hulpposten. blijkt uit een inventarisatie van conflictmonitor Acled die NRC analyseerde. Ook wordt er regelmatig direct naast ziekenhuizen gebombardeerd, waarbij zorgpersoneel slachtoffer wordt en ziekenhuizen zwaar beschadigd raken.
Het Israëlische leger verwerpt de beschuldiging dat het een double-tap-strategie toepast om ambulances, medisch personeel of hulpdiensten te raken, zo laat het weten in een reactie. Het geeft toe soms meerdere keren op hetzelfde doel te vuren, en claimt dat het geen medisch personeel, maar „alleen militaire doelen aanvalt, in overeenstemming met het oorlogsrecht”. Deze verklaring staat haaks op die van talloze ooggetuigen, Libanese verslaggeving, de conclusies van NRC en geraadpleegde experts.
„Elke double-tap is er een te veel. Dit zijn gewoon overtredingen van het oorlogsrecht en humanitair recht”, reageert Patrick Bolder, oud-luchtmachtofficier en defensie-expert bij The Hague Centre for Strategic Studies. Ook Marieke de Hoon, hoofddocent internationaal strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam, veroordeelt de aanvallen. „Nederland kan zich niet positioneren als hoeder van internationaal recht als wij een bondgenoot hiermee laten wegkomen.”
Bij de Israëlische bombardementen zijn in 3,5 maand tijd ruim 4.100 doden en meer dan twaalfduizend gewonden gevallen, van wie een groot deel burgers.
JD Vance moet dreigement om wapensteun in te trekken waarmaken om Israël tot de orde te roepen – Volkskrant 19JUN2026
Nu de rook van de oorlog tegen Iran optrekt, wordt eens te meer duidelijk wie de agressor is in de regio: Israël.
Met de grootscheepse aanvallen donderdagnacht in Libanon, waarbij minstens achttien doden zijn gevallen, lijkt Israël erop uit om het broze vredesakkoord tussen Iran en de Verenigde Staten zo snel mogelijk op te blazen. In de aanloop naar de ondertekening werd steeds duidelijker dat Iran het document pas zou tekenen als het staakt-het-vuren ook Libanon zou betreffen.
In de eerste van de veertien punten uit het plan wordt niet alleen een onmiddellijke en permanente beëindiging geëist van alle militaire operaties, inclusief Libanon, ook moet de ‘territoriale integriteit en soevereiniteit’ van Libanon worden verzekerd. Oftewel: Israël moet zich uit de bezette ‘bufferzone’ terugtrekken, tot achter zijn eigen landsgrenzen. Iets wat Israël allerminst van plan is, zo bleek direct uit de woedende reacties van premier Netanyahu en zijn radicaal-rechtse ministers Ben-Gvir en Smotrich.
Nu de rook van de oorlog tegen Iran optrekt, wordt eens te meer duidelijk wie de agressor is in de regio. Deze Israëlische regering wil geen vrede in het Midden-Oosten. De oorlogen tegen Iran en in Gaza en Libanon, met als oorspronkelijk doel ‘vijanden van Israël uit te schakelen’, zijn volgens analisten een doel op zich geworden. De strategie in deze zogenoemde ‘puindoctrine’ is destructie. Waar die strategie toe leidt, valt te zien in de verwoeste Gazastrook en in de geannexeerde Israëlische ‘bufferzone’ in Libanon, waar complete dorpen met hun inwoners, geschiedenis en cultureel erfgoed zijn weggevaagd.
Israël is vastbesloten om deze heilloze strategie van pure agressie vol te houden en zijn grenzen te hertekenen. Het is een illusie te denken dat deze compleet verwoeste en ontvolkte ‘bufferzones’ tot kilometers diep in het grondgebied van Libanon, Syrië en Gaza de Israëlische grensbewoners meer veiligheid zullen geven. Achter de eenzijdig door Israël getrokken ‘gele lijnen’ wordt het verzet tegen de Israëlische agressie en bezetting immers alleen maar geharnaster, zoals Hezbollah met zijn hernieuwde aanvallen vanuit Libanon laat zien.
De grote vraag is of de Amerikanen nu hun macht gaan inzetten om Israël aan het bestand te houden. President Trump zocht met het akkoord vooral een uitweg uit zijn mislukte oorlog tegen Iran. Zolang de straat van Hormuz weer opengaat en de olieprijzen dalen, kan hij verder. Wat er verder in het Midden-Oosten gebeurt, lijkt hem niet wezenlijk te interesseren. Net als bij de Palestijnen zal ook het lot van de Libanezen hem waarschijnlijk koud laten.
Maar Iran heeft dankzij Trumps onbezonnen oorlog nu een machtig wapen in handen. Als Israël zich niet inhoudt in Libanon, zal het niet aarzelen om de Straat van Hormuz weer af te sluiten en worden Trump opnieuw de economische gevolgen aangerekend. Uit de ongekend harde woorden van de Amerikaanse vicepresident JD Vance tegen Israël deze week kan worden opgemaakt dat de VS geen sta-in-de-weg voor vrede in het Midden-Oosten meer dulden.
Vance wees Israël erop dat het zuinig moet zijn op ‘de laatste bondgenoot’ die het nog heeft. De wapenstilstand tussen Israël en Hezbollah vrijdagmiddag is een begin, maar Vance zou zijn verholen dreigement om de Amerikaanse wapensteun in te trekken, direct waar moeten maken als Israël zijn oorlogen weer voortzet.
Spanish Member European Parliament MEP Irene Montero sings “Happy Birthday” to US President Trump, and calls him “Mr. Genocide.”
Een Britse dictatuur is dichterbij dan we denken – NRC 19JUN2026
Verenigd Koninkrijk Mocht je denken dat een autoritair bewind niet kan in het VK: dat is dichterbij dan je denkt, waarschuwt Owen Jones. Door de gecentraliseerde Britse overheid en gebrek aan rechtsbescherming zou Reform UK snel veranderingen kunnen doorvoeren.
Het Verenigd Koninkrijk staat veel dichter bij een dictatuur dan je denkt. Neem een recent bericht op de socials van Zia Yusuf, een van de kopstukken van Reform UK. „De recente gebeurtenissen laten goed zien waarom ik de Tory- en Labour-politici die verantwoordelijk zijn voor het schrijnende onrecht in het huidige VK als landverraders beschouw”, schreef hij. „De dag van de afrekening komt eraan.” Hij specificeerde niet welke „recente gebeurtenissen” hij bedoelde of wat die „afrekening” zou behelzen, maar het loopt in de geschiedenis zelden goed af met mensen die als „landverraders” worden bestempeld.
De regering-Starmer kwalificeerde Palestine Action als terroristische organisatie en liet massaal mensen oppakken, veelal ouderen die met een protestbordje hun steun betuigden aan deze actiegroep tegen genocide
Misschien denk je dat dit zo’n uitzonderlijk land is dat een autoritair bewind hier geen kans van slagen heeft. Nou, ook de Verenigde Staten waanden zich zo uitzonderlijk dat het uitsloot dat er ooit iemand als Donald Trump president zou kunnen worden, laat staan dat hij de Amerikaanse democratie kon afbreken in een tempo dat „zijn weerga in de moderne geschiedenis niet kent”, volgens een recent rapport. In amper zestien maanden heeft hij de macht naar zich toe getrokken, de media aan banden gelegd, het kiesrecht ondermijnd, federale instanties gepolitiseerd, justitie als wapen ingezet tegen opponenten, en de nationale garde afgestuurd op steden met een Democratisch bestuur.
In het VK zou een autoritaire leider in hoger tempo veel verder kunnen gaan. Wij hebben geen geschreven grondwet, geen grondwettelijke bescherming van het recht op vrije meningsuiting, geen deelstaatregeringen, geen federale gerechtshoven. In ons parlementaire stelsel kan elke partij met een meerderheid in het Lagerhuis vrijwel ongehinderd haar agenda uitvoeren. Ons niet-gekozen Hogerhuis kan makkelijk worden uitgeschakeld. Reform UK wil het Hogerhuis vervangen door „een veel kleiner, democratischer tweede orgaan”, en hoewel dat aantrekkelijk kan klinken, zeggen ze er niet bij hoe ze het precies ‘democratischer’ willen maken. „Structuur nader in te vullen”, stond in hun verkiezingsprogramma voor 2024.
Opeenvolgende regeringen hebben al een autoritaire structuur opgetrokken die Reform zo kan overnemen en verder uitbouwen. Al decennia beknotten antidemonstratiewetten en zogeheten ‘antiterreurwetgeving‘ onze democratische vrijheid. De regering-Starmer kwalificeerde Palestine Action als terroristische organisatie en liet massaal mensen oppakken, veelal ouderen die met een protestbordje hun steun betuigden aan deze actiegroep tegen genocide. Of kijk hoe de pro-Palestijnse linkse opiniemakers Hasan Piker en Cenk Uygur de toegang tot het land is ontzegd omdat hun aanwezigheid volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken „niet bevorderlijk is voor het algemeen belang”.
Het kabinet dient het omstreden wetsvoorstel dat verheerlijking van terrorisme strafbaar stelt in bij de Tweede Kamer. Op het misdrijf komen gevangenisstraffen tot maximaal 2 jaar te staan – Volkskrant 19JUN2026
Dat heeft minister David van Weel (Justitie en Veiligheid, VVD) vrijdag aangekondigd na afloop van de wekelijkse ministerraad. Van Weel: ‘Voor het verheerlijken van terroristische misdrijven en het verspreiden van terroristisch gedachtegoed is in onze samenleving absoluut geen plaats. Ook het propageren van zulke boodschappen via sociale media wordt strafbaar. We moeten onze democratie beschermen door hier paal en perk aan te stellen.’
De discussie over een zogeheten apologieverbod gaat terug tot na de moord op cineast Theo van Gogh in 2004. Pogingen het wettelijk vast te leggen, stuitten steeds op juridische bezwaren.
Het nieuwe wetsvoorstel bestaat nu uit drie strafbaarstellingen. Wie in het openbaar een terroristisch misdrijf prijst waarvoor een levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd, riskeert een gevangenisstraf van maximaal 2 jaar of een geldboete. Het gaat dan om het verheerlijken van een terroristische aanslag waarbij doden en gewonden zijn gevallen.
Voorts wordt het verspreiden van materiaal met lovend commentaar op een terroristisch misdrijf strafbaar, bijvoorbeeld beelden van een aanslag. De maximumstraf daarvoor wordt 1 jaar cel of een geldboete.
Ten slotte stelt het wetsvoorstel het in het openbaar betuigen van steun aan verboden terroristische organisaties strafbaar. Het kan dan gaan om het zwaaien met vlaggen tijdens demonstraties of het dragen van symbolen van verboden organisaties, op een manier die anderen ertoe kan aanzetten om de gewelddadige doelen van zo’n organisatie te gaan delen. Steunbetuigingen via (sociale) media vallen daar ook onder. Ook hier is een maximum gevangenisstraf van 2 jaar mogelijk, of een geldboete.
< Volgens Dilan Yesilgöz (vicepremier en minister van Defensie moet de wet voorkomen dat ‘het normaal wordt om terroristische boodschappen te verspreiden’. (Trouw 19/6-2025) U weet wel, die leugenachtige Yesilgoz van de ‘na-reizigers-op-na-reizigers’ en die unverfroren Douwe Bob beschuldigde van antisemitisme en Esther Ouwehand van jodenhaat – NOS 18/9-2024
Geldt dat hier ook voor openlijk en grenzeloos kwaadaardig staatsterrorisme en genocide? Voor het zwaaien met vlaggen van het Gestolen Land bijvoorbeeld rond het Eurosongfestival of toen genocideplegers uit het IDF hier even kwamen ‘ontspannen’ tijdens de Maccabirellen? Geldt dat ook voor het ontmenselijken van bijvoorbeeld Gazanen (president Gestolen Land: ‘er bestaan geen onschuldige Gazanen’ (Volkskrant 23/10-2025).
Geldt die flinkheid ook voor de corrupte premier van het Gestolen Land tegen wie vanwege zijn genocide op de Palestijnen een internationaal arrestatiebevel is uitgevaardigd? Dit nog afgezien van zijn wens om nu en passant ook in Libanon nog een hele beschaving uit te wissen? >
Ondanks het vredesakkoord tussen de VS en Iran gaan de Israëlische aanvallen op Libanon onverminderd door. Daarbij worden niet alleen militaire en burgerdoelen getroffen, maar ook wereldberoemde religieuze heiligdommen en Romeinse tempels liggen onder vuur.
Wat gaat daarbij verloren, en wat valt er nog te redden? Pieter Klok bespreekt het met cultuurredacteur en kunsthistorica Wieteke van Zeil en buitenlandverslaggever Carlijn van Esch.
Lees ook: Israëlisch offensief in Zuid-Libanon dreigt eeuwen aan geschiedenis uit te wissen
Adviesorgaan
De Raad van State was vorig jaar maart kritisch over het voorstel, maar schoot het niet af. De Raad zag risico’s voor beperking van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en vereniging, en de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging. ‘Deze vrijheden zijn cruciaal voor onze democratische rechtsstaat, omdat zij waarborgen dat mensen kunnen deelnemen aan het maatschappelijk debat zonder te hoeven vrezen voor strafvervolging’, schreef de Raad.
Minister van Justitie en Veiligheid
Foto Martijn Beekman en Valerie Kuypers
Het was volgens het adviesorgaan daarom noodzakelijk goed te kijken naar eerdere uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, waarin personen zijn bestraft voor positieve uitingen over terrorisme. Daarbij zijn vooral de maatschappelijke context van belang en de vraag in hoeverre uitingen daadwerkelijk anderen aanzetten tot het plegen van geweld.
Van Weel zei vrijdag dat hij de opmerkingen van de Raad van State ter harte heeft genomen, door de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel te vebeteren en de strafmaxima naar beneden bij te stellen. Die zijn teruggegaan van 3 naar 2 jaar, in overeenstemming met de straffen voor groepsbelediging of haatzaaien. Hij wees erop dat de Raad vond dat met deze aanpassingen het wetsvoorstel aan de beide Kamers kan worden voorgelegd.
Historicus Omer Bartov wil Israël redden van ‘verder wegglijden in de afgrond’ – NRC 17JUN2026
Geschiedenis van Israël De Amerikaans-Israëlische historicus Omer Bartov onderzoekt in zijn nieuwe boek hoe het zionisme kon uitlopen in een moorddadige onderdrukkingsmachine. De rauwste vergelijkingen gaat hij daarbij niet uit de weg.
by Bildungsstätte Anne Frank, CC BY 3.0, via Wikimedia Commons
_14.07_(cropped).jpg){kind=link}
Wat ging er mis? Non-fictie met die vertwijfelde titel is een beproefd genre geworden in de schokkende turbulentie van de eenentwintigste eeuw. De aftrap werd in 2002 gegeven door arabist Bernard Lewis, die na de massamoordaanslag van Al-Qaeda in New York de radicalisering van de islam onder de loep nam in What Went Wrong? Het werd hem niet alom in dank afgenomen – Lewis, politiek conservatief en adviseur van de regering-Bush, werd beticht van oriëntalisme – maar dat er iets goed misgegaan was, viel toch moeilijk te ontkennen.
Wie had toen, met alle ogen nerveus gericht op ‘de islam’, verwacht dat er twintig jaar later een vergelijkbare titel zou verschijnen over het land dat zich graag „de enige democratie in het Midden-Oosten” noemt? Dat boek is er nu, Israel. What Went Wrong?, door de Holocaust-historicus Omer Bartov. Hij is geen analist aan
de zijlijn. Bartov (1954), geboren in een kibboets en hoogleraar genocide-studies aan de Amerikaanse Brown University, waarschuwde in The New York Times al kort na het begin van de oorlog in Gaza dat Israël hard op weg was genocide te plegen – een conclusie die hij een jaar later daadwerkelijk trok. […]
Stichting van Israël
Misschien verbazingwekkend, maar het interessantste deel van zijn boek is niet dat over genocide of antisemitisme, maar Bartovs analyse van de weeffouten bij de stichting van Israël. De onafhankelijkheidsverklaring van de staat in 1948 beloofde gelijke rechten voor alle inwoners, maar een democratische grondwet kwam er toen niet, en ook niet na afloop van de oorlog met de Arabische buurlanden of de decennia daarna.