Recht, symmetrisch maar niet eenvormig: in deze kubushotels kun je avontuurlijk overnachten
Slapen tussen de schuine wanden van zo’n excentriek knusse kubuswoning van Piet Blom in Rotterdam blijft bijzonder. En het is niet het enige kubushotel.
Het is een oeroude vorm die altijd weer terugkomt in de architectuur: de kubus. Recht, regelmatig, symmetrisch. Maar niet eenvormig. De Orange Cube in Lyon, een oranje kubus met ‘gaten’ van architectenbureau Jakob+MacFarlane, is een totaal andere verschijning dan de glazen kantoorkubus in Berlijn van het Deense 3XN Architects.
Hoe architect Piet Blom in de jaren zeventig naar een kubus keek, was al helemaal avontuurlijk. Hij kantelde een rij kubussen, bij wijze van huizen, en stak die in de hoogte, als een huizenbos op palen. Eerst in Helmond, later in Rotterdam. Bloms Rotterdamse kubuswoningen, gebouwd tussen 1982 en 1984, werden wereldberoemd. En je kunt er in overnachten, in het Stayokay-hostel. En dat kan in meer kubussen en blokachtige gebouwen, van Birmingham tot Belgrado.
Excentriek knus
Hostelketen Stayokay zit al meer dan vijftien jaar in de kubuswoningen in Rotterdam, maar is deze lente heropend na een renovatie. Het blijft bijzonder om in zo’n architectonisch buitenbeentje (betaalbaar) te overnachten. Er zijn twee-of meerpersoonskamers in het hostel, maar er is ook een studio. Daar komt een beetje geluk en/of geduld bij kijken, want die is snel volgeboekt.
De studio, met eigen opgang, ligt om de hoek op de half overdekte straat, waar zonlicht binnenvalt, maar ook schaduw op een warme dag. Binnen leidt een smalle trap naar boven. Je ziet niet meteen hoe een kubuswoning precies elkaar steekt, maar twee dingen zijn zeker: de vloer is recht en de wanden zijn schuin. Een speelse ruimte, die iets heeft van een boomhut of van een gekke kamer uit een kinderboek, of van een scheepskajuit.
Het is er excentriek knus. Er is een zitje, een pantry, een douche en een ruim bed met gehalveerde nachtkastjes voor tegen de schuine wanden. Een van de ramen kijkt uit op de Oude Haven. Op een zomeravond hoor je door de open ramen het geroezemoes van de restaurants en cafés beneden.
De Peel en het Alhambra
Voor Piet Blom (1934-1999) kwamen verschillende ideeën samen in zijn kubuswoningen. Hij had in de Peel, bij Helmond, van die mooie oude bomen zien staan met hoge stammen en brede kruinen. Ze deden hem denken aan de zuilen in het Alhambra in Granada. Door de bomen en zuilen kwam hij op het idee van een rij ‘boomwoningen’, een ‘stedelijk dak’ van op hun kant geplaatste kubussen op dikke pilaren met daaronder een voetgangersgebied.
In Rotterdam vormt Bloms kubusrij feitelijk ook een viaduct boven de drukke Blaak. Maar de gele kubussen zijn zo opvallend, dat je niet meteen aan een viaduct denkt. En dat was precies wat Piet Blom voor ogen had, ‘geen kale brug, maar een vorm waarvan je zegt, hé wat is dit? Is dit nou een paleis of een kermis?’ Er zat ook iets groters achter. Het gebied bij de Oude Haven was verwoest in de oorlog en Blom wilde dat het weer iets terugkreeg van de levendigheid en schoonheid van vroeger.
’s Ochtends kunnen hotelgasten ontbijten in de hostelbar van Stayokay: een beschuitje, een eitje, of bruin brood met muhammara. Daar blijkt ook hoe divers de clientèle is, meerdere gezinnen, een Franse klas met vier kinderen in een rolstoel, drie oudere Spaanse vriendinnen. Hotelgasten hebben vanuit de ontbijtzaal een geweldig uitzicht op de Willemsbrug en de Oude Haven, kunstzinnig omlijst door de contouren van de kubuswoningen. Wat zei Piet Blom ook weer? ‘Bij een volgende oorlog krijgt Rotterdam natuurlijk weer de hardste klappen. Maar ik ga dit buurtje zo aandoenlijk maken dat die vlieger het niet over zijn hart kan krijgen om daar zijn bommen los te laten.’
