Undercover econoom: Waarom je mobiel en koptelefoon vaak na een paar jaar kapotgaan
In een stoffig archief in Livermore, Californië, hangt een gloeilamp. Deze gloeilamp wordt 24/7 bewaakt door een webcam die controleert of deze nog wel blijft branden. Bezoekers van over de hele wereld komen langs om dit te aanschouwen. Deze gloeilamp brandt namelijk al sinds 1901 onafgebroken; meer dan 120 jaar. Een gloeilamp die zo lang brandt, is iets wat wij wonderbaarlijk vinden. Zoiets komt eigenlijk nauwelijks meer voor; onze lampen worden doelbewust kapot gemaakt.
In 1924 zouden de directeuren van ‘s werelds grootste lampenfabrikanten in het geheim bijeenkomen. Ze noemden zichzelf het Phoebus Kartel, naar de Griekse god van het licht. De gloeilampen die zij maakten gingen enorm lang mee en werkten fantastisch. Dit was voor consumenten natuurlijk geweldig, maar ze hadden hiermee voor zichzelf een enorm probleem gecreëerd. Des te langer de gloeilampen meegingen, des te minder er verkocht werden. Dus besloot het gezelschap dat gloeilampen maximaal een aantal uur konden branden en het dan zouden begeven.
Geplande veroudering
Dit is wat we in de economie ‘planned obsolescence’, oftewel geplande veroudering, noemen.
Wanneer jij je de volgende keer afvraagt: hoe kan het toch dat mijn mobiel en koptelefoon na twee jaar, vlak nadat de garantie afloopt, stoppen met (goed) functioneren? Denk dan even terug aan wat een stel directeuren in 1924 in het geheim al bedachten. Het is namelijk precies de bedoeling.