Kletsen en eten op de dagbesteding: ouderen met een Turkse achtergrond leunen minder op hun kinderen

Turks eethuis, Rotterdam
Turks Eethuis, Rotterdam-Centrum, Rotterdam (2020) 01” by Donald Trung Quoc Don (Chữ Hán: 徵國單) – Wikimedia Commons – © CC BY-SA 4.0 International.

Ouderenhuisvesting Steeds minder ouderen met een Turkse achtergrond trekken bij hun kinderen in om verzorgd te worden, zoals vroeger gebeurde. Die traditie maakt plaats voor seniorenwoningen en de dagbesteding. „Mijn kinderen zijn druk. Maar ik begrijp dat.”

Dat kinderen de zorg voor hun ouders op zich nemen, wordt in de Turks-Nederlandse gemeenschap uitzonderlijker. Vergrijzing raakt nu ook de eerste generatie migranten, zoals Ahmet, die ruim zestig jaar geleden in Nederland kwam werken. Intrekken bij de kinderen als je oud en slecht ter been bent was traditie voor zijn generatie, naar een verpleeghuis was geen optie. Maar daar komt nu verandering in.

Uit een rondgang van NRC blijkt dat Nederlandse ouderen met een Turkse achtergrond steeds minder op deze traditionele constructie rekenen. De jongere generaties zijn druk, werken en hebben eigen kinderen.

Waar gaat die groeiende groep Turks-Nederlandse gepensioneerden dan heen? Heel soms naar de kinderen, steeds vaker naar een seniorenwoning en overdag naar de ‘dagbesteding’.

Zo ook Ahmet, die drie dagen per week bij de dagbesteding in Bergen op Zoom zit. Vooral zodat hij overdag niet alleen thuis blijft, vertelt zijn zoon Muhammed. „Eenzaamheid betekent depressie, dat wil ik niet zien.” Ahmet knikt instemmend en vraagt zich hardop af: „Want wat is er thuis te doen?”

Ouderen zich thuis laten voelen

Bij zijn dagbesteding in West-Brabant doet verpleeghuis TanteLouise er alles aan om Turkse ouderen zich thuis te laten voelen en bezig te laten blijven: er wordt Turks gesproken, feestdagen worden gevierd, en als er iemand overlijdt komt een imam om samen de Koran te lezen.

Begeleider Züleyha Yasar (60) heeft de dagbesteding samen met het verpleeghuis opgezet en kookt er Turkse gerechten. Haar eten is zo goed, vindt Ahmet, dat ook zijn schoondochter die thuis altijd kookt het mag weten. „Ik zeg het overal, zelfs in de moskee.”

Als enige man zit Ahmet op dinsdagen aan tafel in de woonkamer met drie andere bezoekers, Zühre, Hafiye en Kadriye. Overdag kletsen ze, leggen ze puzzels, kijken (Turkse) televisie.