‘Uiteindelijk gaat deze antidemocratische beweging een terugslag krijgen, verwacht ik’
Van het door haar opgerichte War Child naar de harde wereld van het durfkapitaal – haar overstap werd geregeld ‘gek’ gevonden. Voor Willemijn Verloop is het dat niet: ‘Ik wil met geld een positieve verandering voor mens en milieu creëren.’
‘Ik ben op mijn 18de geschiedenis gaan studeren, omdat ik wilde weten: waarom leren we niet van de geschiedenis? Helaas laat het huidige tijdsgewricht zien dat we er nog steeds niet toe in staat zijn. Hopelijk weten we wel een tegenbeweging van de grond te krijgen.’ De aanvallen op de democratische rechtsstaat, het terugdraaien van klimaatplannen, scepsis over de wetenschap – voor de ‘optimistische wereldburger’ die ze wil zijn, is er te veel gaande voor een ongestoorde nachtrust: ‘Ik heb behoorlijk wat nachten dat ik niet kan slapen en voel een enorme urgentie om in actie te komen.’
Die aandrang heeft de 55-jarige Willemijn Verloop al haar hele leven – met als grootste wapenfeit de oprichting van War Child Nederland, de niet-gouvernementele organisatie die onder haar leiding met psychosociale hulp aan kinderen in oorlogsgebieden begon. Als 23-jarige kreeg ze het idee ervoor in een schuilkelder in het Bosnische Mostar, waar in 1993 de oorlog woedde. Een Brit maakte ter plekke muziek met kinderen. Ze zag dat hij hen ten diepste raakte en hen hielp aan ‘voedsel voor de geest’. […]
Haar antennes voor ‘goed’ en ‘fout’ en voor het menselijke onvermogen van de geschiedenis te leren, worden zo gaandeweg scherp afgesteld. Het brengt haar niet alleen tot haar studiekeuze, maar legt ook de basis voor War Child. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een organisatie die jaarlijks een miljoen kinderen met psychosociale hulp bijstaat. […]
Dwars tegen dat streven in gaan in haar ogen de wereldleiders van dit moment: ‘De wereld wordt geleid door toch wel heel enge, oude, witte mannen: Poetin, Netanyahu, Orbán, Trump, Musk. Hoe groot gaat hun antidemocratische beweging worden, hoeveel mensen krijgen ze mee? Ons democratisch systeem staat onder een druk die ik niet eerder in mijn leven heb ervaren. De achteruitgang is ongeëvenaard. Afwachten is geen optie.’ […]
‘Een diepgeworteld gevoel van rechtvaardigheid, mijn overtuiging dat iedereen dezelfde kansen moet krijgen. Het mag geen bal uitmaken of je in Gaza, Amsterdam of Pennsylvania wordt geboren. Ik wil dat kinderen de kansen krijgen die ik heb gekregen, waardoor ze aan een rechtvaardiger wereld kunnen bijdragen. Ik heb een rotsvast vertrouwen dat dat kan. Als we maar mensen gemobiliseerd krijgen om zich voor die rechtvaardige samenleving in te willen zetten.’