Het belang van nu wint het altijd van het belang van morgen, en zo sterft het klimaatbeleid stilletjes verder
Sterven gaat in beetjes, een begin is niet aan te wijzen, en dan is het plotseling op. […] Zie in dat verband ook: klimaatbeleid. Meer specifiek: het doel om het bedrijfsleven aan te zetten tot substantieel minder uitstoot van broeikasgassen.
Sophie Hermans, minister van Klimaat en Groene Groei, viceminister-president © Beeld Martijn Beekman
Het was er, het stond in het hoofdlijnenakkoord, dat mythische document met geboden dat op een dag tot Dick Schoof en zijn regeerploeg is gekomen. Het stierf elke dag een beetje, alle manhaftige pogingen van groenegroeiminister Sophie Hermans ten spijt om vrolijkheid en optimisme uit te stralen. Door dolksteekjes van Geert Wilders (‘Klaar met het klimaatgedram van de VVD’), door periodiek geloei van BBB-zijde dat het land ‘naar de klote’ gaat als er ‘niks meer mag’, door opzichtige pogingen van Hermans’ eigen VVD om onder de klimaatdoelen uit te kruipen met een beroep op ‘realisme’ en op ‘mensen die de energierekening niet kunnen betalen’.
En nu is het onduidelijk of het laatste beetje aan sterven toe is. Toen in de Rotterdamse haven de sirene werd aangezwengeld omdat twee chemische fabrieken, die veel energie gebruiken, gaan sluiten vanwege de hoge energiekosten in Nederland, was ook de oppositie weerloos. Vergeten waren de voornemens om het oog op de bal te houden, op de lange termijn en op de grote lijnen.
Het is een oeroud mechanisme: kuch als onderneming dat je mogelijk overweegt misschien op termijn een beetje te verhuizen indien die lui in Den Haag niet toeschietelijker voor je worden, en alle kabinetten en parlementen in Nederland, ongeacht kleur of geaardheid, tuigen hyperventilerend reddingsprogramma’s vol cadeautjes op, van operatie Beethoven voor ASML tot operatie dividendbelasting voor Unilever. De motivatie concentreert zich rond argumenten als ‘we moeten een level playing field houden met China’ en ‘we zijn gekke Henkie toch niet’. GroenLinks-PvdA doet volop mee, want werkgelegenheid, en CDA-voorman Henri Bontenbal, die het snoepje van de maand is onder het wispelturige electoraat, wil van de landelijke CO2-heffing af.
Een groep economen probeerde nog om de Tweede Kamer ervan te overtuigen dat het geen ramp is, van die vertrekkende energie-intensieve chemische fabrieken. […]
De economenargumentatie – een soortgelijke redenering kun je overigens ook opzetten voor slachthuizen, distributiecentra en delen van de kassenindustrie in het Westland die op slavernij-achtige importarbeid uit Oost-Europa drijven – viel op barre grond.
Zo sterft het klimaatbeleid stilletjes verder. En zo wint de korte termijn het altijd van de lange, het belang van nu het altijd van het belang van morgen, het instinct het altijd van de ratio, zo wint het belang van de mensen die nauwelijks toekomst meer hebben het altijd van de mensen die nog geboren moeten worden.