De mensen in deze ‘probleemwijk’ zijn niet afgehaakt – er wordt gewoon niet met hen gepraat
Armoede, slecht onderhouden flats, energiekosten – in Rotterdam-West buitelen de zorginstanties over elkaar heen om kwetsbare burgers te helpen. Alleen lukt het niet altijd even goed om iemand te bereiken. De mensen van De Verbindingskamer doen het anders: ze bellen gewoon aan.
Er was eens een spookflat in Rotterdam-West.
De deuren en ramen bleven potdicht, buren kenden elkaar niet, en door schaamte over de aftandse staat van het gebouw durfden bewoners hun familie niet uit te nodigen. De gemeente zag de problemen achter de voordeur zich opstapelen in de vorm van aanmanende brieven – alleen lukte het maar niet om een stap over de drempel te zetten.
Dus werd de hulp van Marianne en Hayat ingeroepen.
Er is veel behoefte aan contact in deze buurten, alleen hebben de mensen een zetje nodig
Onvermoeibaar gingen ze van deur tot deur met één simpele vraag: wil je je buren beter leren kennen? Het antwoord was bijna altijd: ja. Dus gingen ze aan de slag.
Ze organiseerden ontmoetingsavonden waarop mensen vertelden wat hen bezighield. Wat waren hun wensen en ideeën voor de flat, waar hadden ze hulp bij nodig?
Na drie jaar hadden de bewoners minder zorgen en keken ze steeds meer naar elkaar om. Inmiddels zijn er een levendige flat-WhatsAppgroep en een kernteam van bewoners dat de taken van Marianne en Hayat heeft overgenomen.
De flat is gaan leven.
[…]
Hayat weet wat de mensen in haar wijk meemaken; zelf leefde ze lange tijd in armoede. ‘Mijn man kwam na dertig jaar werken plotseling zonder baan te zitten, omdat zijn werkgever failliet ging.’ Hayat dacht dat haar man zo weer aan het werk zou kunnen, maar dat viel tegen. ‘Arbeidsmigranten namen zijn werk over tegen een veel lager loon.’ Toen ze zich meldde bij de gemeente voor bijstand, had ze het gevoel dat ze als een ‘klassieke uitkeringstrekker’ werd gezien. ‘Ik kreeg niet eens uitleg over wat me te wachten stond. De ambtenaar ging ervan uit dat ik vaker een uitkering had gekregen.’