Het cynische is dat de klimaatontkenners van weleer hun eigen gelijk hebben gecreëerd
En daar kwamen ze tevoorschijn, uit hun klimaatontkennende holen van waaruit de pseudo-wetenschappers, opiniemakers, CEO’s en politici dertig jaar lang genoeg twijfel hebben gezaaid om de wereldgemeenschap te weerhouden van resoluut ingrijpen in onze CO2-uitstoot. Betaald door oliebedrijven, verslaafd aan de media-aandacht, of gevangen in het socialemediaweb waarin willekeurige onderwerpen met feesboek-logica aan elkaar worden geweven tot een samenhangende cultuuroorlog: Ik ben tegen migratie, dus klimaatverandering bestaat niet. Rob Jetten is stom, dus windmolens ook.
Over de auteur: Diederik Samsom is natuurkundige en oud-politicus.
Zo ontstond het kabaal van – vrijwel uitsluitend – mannen, met over het algemeen een opmerkelijk hoog IQ, die elkaar via X, schimmige websites en een enkele grote krant jarenlang hebben toegejuicht dat klimaatverandering ‘een hoax’ is, bedacht door ‘woke-links’ om ons ‘te onderwerpen aan Brussel’.
Verwacht van hen geen deemoed. Niet nu Europese bossen op ongekende schaal in de fik staan. Ook niet nu blijkt dat de hittegolf in juni in Frankrijk dodelijker was dan de heftigste coronadagen van 2020. Uiteraard geen woord over het feit dat hun eigen populistisch gekuip tegen klimaatafspraken een belangrijke oorzaak is van het feit dat we de concentratie van CO2 in de atmosfeer zo hebben verhoogd dat het klimaat op hol slaat en de schade, ook de economische, onoverzichtelijk groot dreigt te worden.
Nee. Geheel in de stijl van hun oppercharlatan Trump kiezen ze de vlucht naar voren en draaien de redenering om. Eerst was klimaatverandering geen probleem, nu is er niets meer aan te doen. Hoofdredacteur Allister Heath van de Britse Sunday Telegraph concludeerde vorige week na jaren van klimaatscepsis zonder blikken of blozen: ‘de strijd tegen klimaatverandering is verloren, laten we het mediterrane klimaat omarmen’. Vraag even aan de honderdduizenden evacués rond Bordeaux hoe dat mediterrane klimaat bevalt.
In Nederland vertolken politici als Joost Eerdmans en Thierry Baudet deze schaamteloze klimaatdraai. Het cynische is dat de klimaatontkenners van weleer hun eigen gelijk hebben gecreëerd. Inmiddels moeten we ons inderdaad met grote spoed aanpassen aan geheel andere temperaturen. Want zelfs als we morgen alle CO2-uitstoot op magische wijze geheel zouden stoppen, dan vertragen we slechts de reeds ingezette opwarming. De bosbranden van nu, en die van de komende jaren, kunnen we niet meer voorkomen met een extra windmolen. Ons rest beter bosbeheer en effectievere brandbestrijding.
Dat komt de radicaal-rechtse politici ook wel goed uit. Want die boodschap van klimaatadaptatie kunnen ze naadloos in hun politieke filosofie inpassen, in tegenstelling tot de door hen verfoeide klimaatmitigatie. Het bestrijden van klimaatverandering heeft vooral zin wanneer je het wereldwijd doet. Dat vergt – jakkes – internationale samenwerking en solidariteit. Blushelikopters daarentegen koop je lekker voor jezelf, genoeglijk teruggetrokken achter je eigen opgehoogde dijken. Laat ze in Bangladesh maar verrekken.
Toch mag de handdoek niet in de ring. De weg naar een klimaatneutrale samenleving moet onverdroten worden doorgezet. Want aanpassing aan een wereld die anderhalve graad is opgewarmd, zoals nu, is wellicht nog mogelijk, maar geen dijk, bos of airconditioning kan op tegen de temperatuurstijging van meer dan 3 graden die we tegemoet gaan als we niets doen aan onze CO2-uitstoot. Dan staat zelfs de grootste opportunist met zijn mond vol tanden.
Tussen alle brandende bomen door zijn er op dat gebied gelukkig ook lichtpuntjes. Doorbraken zelfs. Deze week alleen al kondigden Indiase bedrijven voor 1 gigawatt (dat is meer dan twee keer Borssele) gecombineerde wind-zon-batterijprojecten aan, die dankzij die batterijopslag op elk gewenst tijdstip hun elektriciteit kunnen leveren. Ook ’s nachts. Ook als het windstil is. Voor een prijs die lager ligt dan kolencentrales. En hop, daar vliegt het argument van rechtspopulisten over de onbetrouwbaarheid van zon en wind uit het raam.
Uit hetzelfde land kwam het nieuws dat waterstof daar dankzij snelle kostendaling – eindelijk – kan concurreren met olie en gas. Belangrijk omdat een duurzame economie niet alleen op elektriciteit kan draaien, maar ook moleculen nodig heeft. Zoals voor het maken van staal, plastics of kunstmest.
Je kunt de Indiërs toch moeilijk beschuldigen van wokisme, of horigheid aan Brussel. Wat dan wel? Ze kijken vooruit. En ze kunnen rekenen. Tijd dat wij dat ook weer gaan doen.